صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۲۸۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
عاشق صادق بود گر پاکدامان همچو صبح گل به دامن چیند از خورشید تابان همچو صبح از تنور سرد آرد گرم بیرون نان خویش نور صدق آن را که باشد در دل و جان همچو صبح دیده هر کس که از انجم فشانی شد سفید میشود روشن ز نور مهر تابان همچو صبح هر که بر بالین او شمعی بود چون آفتاب میکند جان را فدا با روی خندان همچو صبح عالمی دارد نظر بر دست و تیغ آفتاب تا که را قسمت شود زخم نمایان همچو صبح میکند احیا جهانی را ز تأثیر نفس هر که دارد شور عشقی در نمکدان همچو صبح عاشق صادق کسی باشد که گیرد بیهراس تیغ خورشید درخشان را به دندان همچو صبح دایه گردون اگر خون را کند یک چند شیر شیر را خون میکند آخر به پستان همچو صبح اشتهای من ازان صادق بود دایم که من قانعم از سفره گردون به یک نان همچو صبح این جواب آن غزل صائب که میگوید حکیم آفتابش سربرآرد از گریبان همچو صبح