صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۲۸۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چاک خواهد سربرآورد از گریبانم چو صبح رفته رفته میکند گل داغ پنهانم چو صبح سینهام از خاکمال گرد کین بینور نیست در صفا سر حلقه نیکان و پاکانم چو صبح بیتکلف باز کن بند نقاب سینه را عاشق صادق کن از لطف نمایانم چو صبح من که نور صدق میتابد ز گفتارم، چرا شمع کافوری نسوزد در شبستانم چو صبح؟ عیسی از خط شعاعی رشته تابی گو مکن جنگ دارد با رفو چاک گریبانم چو صبح صائب از روزی که آن خورشید رو را دیدهام خوشه خوشه اشک میریزد به دامانم چو صبح