صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۲۰۹

سر زهاد خشک بی‌شورست لب دلمردگان لب گورست سر بی‌شور، جام بی‌باده دل بی‌عشق زنده در گورست دل پر داغ، لاله زار بهشت سر پر شور، قصر پر حورست در شکستن بود حلاوت دل شهد در کسرشان زنبورست چون هما رزقش استخوان سازند به سعادت کسی که مغرورست زخم در تیغ می‌شود ناسور بس که آفاق پر شر و شورست چه کنم تن به عاجزی ندهم؟ که زمین سخت و آسمان دورست ره مده حرص و آز را در دل که پر و بال دشمن مورست تلخ شیرین لبان گوارنده است باده صائب ز آب انگورست