صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۲۱

نیست در طالع قدوم میهمان این خانه را سیل بردارد مگر از خاک، این ویرانه را دست و پا گم کردم از نظاره آن چشم مست من که بر سر می‌کشیدم این نفس میخانه را این که کردم خرده جان صرف این بی‌حاصلان می‌فشاندم در زمین شور کاش این دانه را پنجه مشکل گشا هرگز نمی‌افتد ز کار هست در خشکی گشایش بیش، دست شانه را شد جهان بر چشم من از رفتن جانان سیاه برد با خود میهمان من چراغ خانه را بحر را موج خطر مانع نمی‌گردد ز شور می‌کند ویرانه‌تر زنجیر این دیوانه را آب در استادگی از سرو یابد فیض بیش چشم حیران قدر داند جلوه مستانه را عاشقان را نیست بر دل، سردی معشوق بار شمع کافوری نسازد دل خنک پروانه را چوبکاری آتش سوزنده را بال و پرست چوب گل سازد دو بالا شورش دیوانه را دل نگیرد یک نفس در سینه گرمم قرار تابه تفسیده از خود دور سازد دانه را هست زور می‌کلید خانگی این قفل را از برون گر محتسب بندد در میخانه را بی‌سخن، در کوزه لب بسته دارد خامشی گر شراب بی‌خماری هست این میخانه را می‌برد خاشاک اگر از طبع آتش سرکشی چوب گل هم می‌کند عاقل من دیوانه را عاشقان را وصل در سرگشتگی باشد که شمع مرکز پرگار بال و پر شود پروانه را نیست صائب در ترازوی شعورش سنگ کم هر که در یک پله دارد کعبه و بتخانه را