صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۲۰۸

دولت روزگار درگذرست پرتو آفتاب دربدرست شمع بالین این گرانخوابان بی‌بقا چون ستاره سحرست گر چه دل می‌برد جدا هر یک می‌و مهتاب، شیر با شکرست روی خوش، لفظ و بوی خوش معنی است معنی از لفظ دلپذیرترست جام بی‌باده مرغ پرکنده است بط می‌را شراب بال و پرست قرب سیمین بران گدازنده است رنج باریک رشته از گهرست چشم بی‌اشک، ابر بی‌باران دست بی‌جود، شاخ بی‌ثمرست نخورد غم ز دوری منزل رهروی را که توشه بر کمرست دلش از می‌سیاهتر گردد هر که چون لاله آتشین جگرست بد درونند ظاهرآرایان ابره‌ها پرده دار آسترست هنر دیگران ندیدن، عیب دیدن عیب خویشتن هنرست کند آتش عیار زر روشن محک خلق آدمی سفرست تشنه آفت است مال بخیل خون فاسد هلاک نیشترست می‌کند ترک رنگ و بو صائب همچو شبنم کسی که دیده ورست