صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۲۰۷

سبزه جوی شهد، نیشترست حقه سبز زهر، پرشکرست چشم پوشیده پرده دار دل است لب خامش نگاهبان سرست زهر چشمش میان خندیدن همچو بادام تلخ در شکرست هر چه غیر از شراب، بار دل است هر چه جز نغمه است دردسرست موشکافی هنر نمی‌باشد چشم از عیب دوختن هنرست میوه‌ای نیست به ز آزادی نتوان گفت سرو بی‌ثمرست (حقه سر به مهر آبله‌ام خونی صد کلید نیشترست) (نگه سیر چشم غواصم آبخوردم ز چشمه گهرست) (در دیاری که ما ضعیفانیم شعله راچشم همت از شررست) (خنده صبح حشر با آن شور شب ما را نمکچش سحرست) از رگ ابر کلک من صائب دامن روزگار پرگهرست