صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۲۰۶

تا سپهر کبود سیارست سینه آیینه دار زنگارست گوشه امن، سینه هدف است پله عافیت سر دارست سبزه در دست و پای افتاده است خار، بالانشین دیوارست خر عیسی به گل فرو رفته است دور دجال برق رفتارست خاکساری حصار عافیت است کوتهی پشتبان دیوارست اعتبار از میان چو برخیزد بیضه مور، مهره مارست از تف آه آسمان سیرم کهکشان همچو نبض بیمارست دهن صبح پر ز خون شفق چون نگردد، که راست گفتارست دام گردون به خاک پوسیده است یک رم آهوانه در کارست تو ملایم نگشته‌ای صائب ورنه سیر سپهر هموارست