صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۰۹۸

دل را ز ما به حسن ادا می‌توان گرفت زاندک توجهی دل ما می‌توان گرفت خود را چو شبنم گل اگر جمع کرده‌ای از خاکدان دهر هوا می‌توان گرفت در کشوری که حکم قناعت بود روان از خاک، فیض آب بقا می‌توان گرفت چون ماه نو تواضع اگر خوی خود کنی آفاق را به قد دو تا می‌توان گرفت قانع شوی به عبرت اگر همچو عاقلان از روزگار سفله چها می‌توان گرفت زاهد به جوی شیر دهد زهد خشک را آسان ز دست کور عصا می‌توان گرفت چون سایه بس که دولت دنیاست هیچ و پوچ با مشتی استخوان ز هما می‌توان گرفت صائب تلاش کن گروی از حیات گیر ورنه عنان عمر کجا می‌توان گرفت؟