صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۰۹۹

کام از جهان دون به هوس می‌توان گرفت این شهد ریزه را به مگس می‌توان گرفت در عشق، فیض چاک گریبان غنچه را از رخنه‌های دام و قفس می‌توان گرفت غیرت اگر قرار به عاجز کشی دهد دامان گل ز پنجه خس می‌توان گرفت دست از فروغ باده اگر در حنا بود تیغ برهنه را ز عسس می‌توان گرفت امروز نیست غیر دل بی‌غبار ما آیینه‌ای که پیش نفس می‌توان گرفت دوران خط رسید و تو از حرص دلبری نشناختی که دل ز چه کس می‌توان گرفت چون صبح اگر عزیمت صادق مدد کند آفاق را به یک دو نفس می‌توان گرفت با هرزه گو درآی ز راه ملایمت صائب به پنبه حلق جرس می‌توان گرفت