صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۰۹۷

بتوان به آه کام دل از آسمان گرفت زور کمان به گرمی آتش توان گرفت می‌بایدش ز حاصل ایام دست شست سروی که جای بر لب آب روان گرفت از ترکتاز عشق شکایت چسان کنم؟ کاین لشکر از سپاه من اول زبان گرفت از وعده دروغ دل از دست می‌دهیم یوسف به سیم قلب ز ما می‌توان گرفت دندان به دل فشار که آب حیات رفت هر تشنه کاین عقیق به زیر زبان گرفت چون صبح هر که سینه خود را نمود صاف عالم چو آفتاب به تیغ زبان گرفت صائب ز خود برآی که چون تیغ آبدار هر کس برون ز خویشتن آمد جهان گرفت