صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۰۹۶

دل راه اشک گرم به مژگان‌تر گرفت افسوس کاین گره سر راه گهر گرفت چشمم سفید ناشده، آمد نسیم وصل پیش از شکوفه نخل امیدم ثمر گرفت تا سایه کرد بر سر من آفتاب عشق بر هر زمین که سایه‌ام افتاد، در گرفت عشق از طواف کعبه مرا بی‌نیاز کرد این سیل تندرو، ز رهم سنگ بر گرفت روی ترا به لانه حمرا چه نسبت است؟ نظاره تو شم مرا در گهر گرفت بی‌پختگی ز عمر حلاوت مدار چشم بادام سبز را نتوان در شکر گرفت صائب جریده شو که سکندر ز آب خضر زان ناامید شد که پی راهبر گرفت