صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۰۰۱

از فیض نوبهار، زمین بزم چیده‌ای است دست نگار کرده، رخ می‌کشیده‌ای است باغ از شکوفه، لیلی چادر گرفته‌ای از لاله کوه، عاشق در خون تپیده‌ای است عالم ز ابر، موج پریزاد می‌زند مهد زمین سفینه طوفان رسیده‌ای است هر موج سبز، طرف کلاه شکسته‌ای هر داغ لاله، چشم غزال رمیده‌ای است از لاله، بوستان لب لعلی است می‌چکان از جوش گل، چمن رخ ساغر کشیده‌ای است هر زلف سنبلی، شب قدری است فیض بخش هر شاخ پر شکوفه، صباح دمیده‌ای است هر برگ سبز، طوطی شیرین تکلمی هر شبنم گلی، نظر پاک دیده‌ای است شیرینی نشاط جهان را گرفته است صبح از هوای‌تر، شکر آب دیده‌ای است این قامت خمیده و عمر سبک عنان تیر گشاده‌ای و کمان کشیده‌ای است صائب همین بود دل بی‌آرزوی ما امروز زیر چرخ اگر آرمیده‌ای است