صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۰۰۰

هر غنچه زین چمن دل در خون نشانده‌ای است هر شاخ نرگسی نظر بازمانده‌ای است هر شاخ گل که فصل خزان جلوه می‌کند از رنگ و بوی عاریه، دست فشانده‌ای است از عقل درگذر، که چراغی است بی‌فروغ دست از جنون بدار، که نخل فشانده‌ای است در دور تیغ غمزه او نقطه زمین چون داغ لاله، دیده در خون نشانده‌ای است مجنون که بود قافله سالار وحشیان در عهد ما پیاده دنبال مانده‌ای است صائب به دور عارض عالم فروز او از لاله دم مزن، که چراغ نشانده‌ای است