صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۰۰

جا به عرش دوش خود دادم سبوی باده را فرش کردم در ره می‌دامن سجاده را چون سبو تا هست نم از زندگی در پیکرت دستگیری کن می‌آشامان عاشق باده را این سخن را سرو می‌گوید به آواز بلند جامه از پیکر بروید مردم آزاده را روز و شب از صافی خاطر کدورت می‌کشم ما چه می‌کردیم چون آیینه لوح ساده را؟ نقطه قاف قناعت دانه من گشته است بال عنقا بادزن زیبد من افتاده را زهد و مستی را به هم پیوند جانی داده‌ام بسته‌ام بر دامن خم دامن سجاده را صائب آن ابرو کمان رو بر هدف افکند تیر دیگر از بهر چه داری سینه بگشاده را؟