صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۸۹۹

خط را به دور عارض اوشان دیگرست هر مور ازین سپاه سلیمان دیگرست از نوشخند گل دل من وا نمی‌شود صبح امید من لب خندان دیگرست هر غنچه‌ای به شور نمی‌آورد مرا شور جنون من ز نمکدان دیگرست زاهد اگر به سدره و طوبی است تخته بند ما را نظر به سرو خرامان دیگرست بر روی کس مخند که هر خنده‌ای ز گل بر عندلیب زخم نمایان دیگرست در گلشنی که بند نقاب تو واشود هر داغ لاله دیده حیران دیگرست هر چند در حلاوت گفتار حرف نیست با شهد خامشی ز سخن‌شان دیگرست آن را که دل سیاه شود از قبول خلق بر سینه دست رد کف احسان دیگرست از تشنگی به دیده باریک بین من هر موجه سراب رگ جان دیگرست صائب اگر چه سیر گل و لاله دلگشاست دست و دل گشاده گلستان دیگرست