صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۸۹۸

جانهای آرمیده ز مردم رمانترست آبی که ایستاده‌تر اینجا روانترست دست از ستم مدار که در روز بازخواست از شمع کشته، شکوه ما بی‌زبانترست خود را سبک مکن که به میزان اعتبار هر کس سبک شود، به نظرها گرانترست چون سیل زودتر به محیط بقا رسد از بار درد هر که درین ره گرانترست حیرت مرا ز همسفران پیشتر فکند پای به خواب رفته درین ره روانترست غافل ز من مباش که صد پرده درد من از خواب ناز چشم تو ظالم گرانترست ما چون حباب خانه سرانجام می‌کنیم از موج اگر چه قافله ما روانترست پاس وفا کشیده به بند گران مرا ورنه ز عذر لنگ تو پایم روانترست نسبت به سخت رویی ابنای روزگار صد پرده از حباب، فلک شیشه جانترست وحشت مرا ز سنگ ملامت حصار شد بی‌آفت است هر که بلند آشیانترست مگشا لب سؤال که روزی فزون خورد هر کس که در بساط جهان بی‌دهانترست در کارخانه‌ای که ندانند قدر کار از کار هر که دست کشد کاردانترست صائب به هوش باش که در سنگلاخ دهر هر کس عنان کشیده رود خوش عنانترست