صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۹

تا توان کردن ز خون ما نگارین دست را از حنا بهر چه باید کرد رنگین دست را سینه‌اش از باده لعلی بدخشان می‌شود هر که سازد چون سبو در خواب بالین دست را انتظار قتل، کار عاشقان را ساخته است تا تو می‌سازی بلندای کوه تمکین دست را بس که از دل‌های خونین است زلفش مایه دار می‌کند در هر سراسر، شانه رنگین دست را پای ایمان جهانی در خم لغزیدن است بر میاور ز آستین‌ای دشمن دین دست را رشته نازک، گوهر دلها ازان نازک‌تر است زینهار آهسته کش در زلف مشکین دست را بحر را سر پنجه مرجان نیندازد ز جوش چند بر دل می‌نهی از بهر تسکین دست را فرصت خاریدن سر، خواجه را از حرص نیست کی معطل می‌گذارد جسم گرگین دست را خون گریبان می‌درد از زخم هر دم بر تنم تا که خواهد ساخت از خونم نگارین دست را بر نمی‌دارد گل از دامان شبنم دست خویش چون به آسانی کشد ز آیینه خودبین دست را قمریان را عقده‌ای ای سرو از دل باز کن تا به کی بیکار بتوان داشت چندین دست را بیستون را تیشه‌ام در حمله اول گداخت نیست با من نسبتی فرهاد سنگین دست را خشک می‌گردد ز حیرت چون به دامانش رسد می‌کنم بی‌طاقتی چندان که تلقین دست را کی به خون قطره صائب پنجه رنگین می‌کند؟ آن که چون مرجان کند از بحر خونین دست را