صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۶۵۶

عتاب و لطف ز ابروی گلرخان پیداست صفای هر چمن از روی باغبان پیداست مرا که خرمن گل در کنار می‌باید ازین چه سود که دیوار گلستان پیداست؟ گلی ز غنچه پیکان یار خواهم چید گشاد کار من از خانه کمان پیداست به چشم بلبل مستی که عشق سرمه کشید رخ بهار ز آیینه خزان پیداست به طرز تازه قسم یاد می‌کنم صائب که جای طالب آمل در اصفهان پیداست