صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۶۵۵

شکستگی دل از دیده ترم پیداست به سنگ خوردن مینا ز ساغرم پیداست دهان زخم بود ترجمان تیغ خموش ز جوی شیر چو فرهاد جوهرم پیداست ز ناتوانی من خامه می‌گزد انگشت که رگ ز صفحه تن همچو مسطرم پیداست نشد نهفته ز تن داغهای پنهانم همان ز گرد، سیاهی لشکرم پیداست چنان که شمع نماید ز پرده فانوس برون ز نه صدف چرخ گوهرم پیداست چو بوریاست ز پهلوی خشک بستر من قماش خواب ز نرمی بسترم پیداست به غیر موی سر خود مرا کلاهی نیست گذشتن از سر دنیا ز افسرم پیداست به حلم دوست دلیل است خواب غفلت من بهم نخوردن دریا ز لنگرم پیداست اگر چه بحر گرانمایه است دایه من همان غبار یتیمی ز گوهرم پیداست ز کاسه سر منصور باده می‌نوشم عیار حوصله من ز ساغرم پیداست ز گرد خوان فلک زله‌ای که من بستم چو ماه عید ز پهلوی لاغرم پیداست نهان چگونه کنم فیض کنج عزلت را؟ که فتح باب ز نگشودن درم پیداست ستاره سوخته‌ای همچو من ندارد عشق که روز روشن از افلاک اخترم پیداست توان ز گریه من یافت درد من صائب شکوه بحر ز سیمای گوهرم پیداست