صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۶۵۷

خط نرسته ازان لعل آتشین پیداست ز لطف، زهر خط از زیر این نگین پیداست خبر ز نامه سربسته می‌دهد عنوان عتاب و ناز تو از صفحه جبین پیداست ز موج، روشنی آب می‌شود معلوم صفای ساعدت از چین آستین پیداست به درد و صاف می‌از جام می‌توان پی برد ز روی خوب تو آثار مهر و کین پیداست عیان بود رگ جان از صفای پیکر تو به رنگ رشته که از گوهر ثمین پیداست هلال و بدر نگردد اگر چه یک جا جمع مه تمام سرین از هلال زین پیداست شده است ناز غرورت یکی هزار امروز در آبگینه نظر کرده‌ای، چنین پیداست ز حرص نوشی ز چشم تو نیش پنهان است وگرنه نشتر زنبور از انگبین پیداست توان ز ظاهر هر کس به باطنش ره برد ز آب شوری و شیرینی زمین پیداست به امتحان نبود اهل هوش را حاجت عیار عالم و جاهل ز همنشین پیداست ز سایل است نمایان عیار جود کریم که باد دستی خرمن ز خوشه چین پیداست چو آتشی که نمایان بود به شب صائب دل کبابم ازان زلف عنبرین پیداست