شقیق بلخی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شقیق بلخی . [ ش َ قی ق ِ ب َ ] (اِخ ) ابوعلی شقیق بن ابراهیم بلخی . (یادداشت مؤلف ). عارف معروف (مقتول ١٩٤ هَ . ق .). وی نزدقاضی ابویوسف فقه آموخت و از طریق ابوهاشم ذهلی والی روایت کرد، و بیست سال در فهم معانی آیات قرآنی کوشید. او توبه کرد و به ریاضت پرداخت و پیاده به زیارت کعبه رفت . در طریقت مصاحب ابراهیم بن ادهم و استاد حاتم اصم بود. در جنگ با ترکان در «کولان » یا «واسجرد» (ماوراءالنهر) بقتل رسیده . از اقوال او در کتب صوفیه بسیار نقل شده است . (فرهنگ فارسی معین ). تربت او به شهر ویشکرد است از ماوراءالنهر، و این شهر بر حد میان چغانیان و ختلان است . (حدود العالم ) : کجاست یحیی و ذوالنون و کو فضیل عیاض شقیق و شبلی و سفیان کجا و حاتم کو؟ ناصرخسرو. و رجوع به ابوعلی شقیق ... و نیز روضات الجنات ص ٣٢٨ و مجمعالفصحاء ج ١ ص ٣٠٤ و اعلام زرکلی و تذکرةالاولیاء ج ١ ص ١٦٤ شود.