شاه نعمت‌الله ولی | مثنویات | شماره ۳۰

در خرابات مغان رندانه رو خم می‌را نوش کن مستانه رو در خرابات مغان رندی بجو حال سرمستی ما با او بگو دردمندی جوی و درمان را طلب کفر را بگذار و ایمان را طلب خوش درین دریای بی‌پایان در آ تا ببینی آبروی ما به ما با حباب و آب اگر داری نظر یک دمی در عین این دریا نگر این چنین دریای وحدت را بجو گرد هستی را ز خود نیکو بشو هرکه را خواهی به نور او نگر بد مبین‌ای یار من نیکو نگر در خرابات ار بیابی رند مست به که با مخمور باشی همنشست عشق او شمع است تو پروانه باش در طریق عاشقی مردانه باش ساقی ار بخشد تو را پیمانه‌ای نوش کن می‌جو دگر خمخانه‌ای گر تو داری همت عالی تمام هرچه می‌خواهی بیابی والسلام