شاه نعمت‌الله ولی | مثنویات | شماره ۳۱

ابتدا کردم به نام آن یکی در وجود آن یکی نبود شکی یک وجود است و صفاتش بی‌شمار آن یکی در هر یکی خوش می‌شمار چشم احول گر دو بیند تو مبین تو یکی می‌بین چو احول دو مبین گر هزار آئینه دیدم ور یکی آن یکی را دیده‌ام در هر یکی علم او آئینه ذات وی است آئینه خود غیر ذات او کی است او تجلی کرده خوش در آینه می‌نماید آن یکی هر آینه روی او بنگر به نور روی او تا چو آئینه نماید روبرو نوش کن جام حبابی پر ز آب تا خبر یابی ز جام و از شراب ما درین دریا به هر سو می‌رویم آبرو داریم و نیکو می‌رویم