شاه نعمت‌الله ولی | مثنویات | شماره ۳

یک حقیقت در دو مظهر رو نمود دو نمود اما حقیقت دو نبود یک وجود است و کمالاتش بسی سر این نکته نداند هر کسی معنیت معشوق و صورت عاشق است ور به گردانی سخن هم صادق است گر بگوئی جام و می‌هر دو یکیست در حقیقت حق بود آن بی‌شکیست گر بگوئی جام جام و می‌می است این یکی مائیم آن دیگر وی است اعتبار معتبر باشد چنین معتبر هم باشد آن قول و هم این گاه محمودم گهی باشم ایاز گاه نازی می‌کنم گاهی نیاز عاشق و معشوق و عشقم گاه گاه این چنین فرمود محبوب اله در دل خود دلبر خود را بجو کام جان خویشتن اینجا بجو نعمت الله جو که تا یابی همه هرچه می‌جوئی ز ما یابی همه