سیف فرغانی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۵۲۷

مرا گفت دل چون چنین یار داری چوبلبل همی گو که گلزار داری نه در ملک من چون تویی دوست دارم نه درحسن تو چون خودی یار داری چوچشم تو بینم بروی تو گویم که‌ای ماه چونی زبیمار داری منم بی‌تو دل تنگ وبر تو بیک جو (؟) که از من ملالت بخروار داری زگلزار وصلت کرا رنگ باشد که چندین رقیبان چون خار داری من و نیم جانی و وصلت چه گویی توانگرتر ازمن خریدار داری؟ مرا ازپی روز وصل خودای مه همه شب چو استاره بیدار داری بمن کی رسد نوبت وصلت آخر که چون من هزاران طلب کار داری ترا چون زمن بهتری فخر نبود چگویم گراز چون منی عار داری اگر چه چو لیلی عزیزی نشاید که مجنون خود را چنین خوار داری کمین عاشقت سیف فرغانی وتو ازو کمتر امروز بسیار داری