سهراب سپهری | ما هیچ، ما نگاه | اینجا همیشه تیه

ظهر بود. ابتدای خدا بود. ریگ زار عفیف گوش می‌کرد، حرف‌های اساطیری آب را می‌شنید. آب مثل نگاهی به ابعاد ادراک. لکلک مثل یک اتفاق سفید بر لب برکه بود. حجم مرغوب خود را در تماشای تجرید می‌شست. چشم وارد فرصت آب می‌شد. طعم پاک اشارات روی ذوق نمک زار از یاد می‌رفت. باغ سبز تقرب تا کجای کویر صورت ناب یک خواب شیرین؟ ای شبیه مکث زیبا در حریم علف‌های قربت! در چه سمت تماشا هیچ خوشرنگ سایه خواهد زد؟ کی انسان مثل آواز ایثار در کلام فضا کشف خواهد شد؟ ای شروع لطیف! جای الفاظ مجذوب، خالی!