سهراب سپهری | آوار آفتاب | موج نوازشی، ای گرداب

کوهساران مرا پر کن، ای طنین فراموشی! نفرین به زیبایی- آب تاریک خروشان - که هست مرا فرو پیچد و برد! تو ناگهان زیبا هستی. اندامت گردابی است. موج تو اقلیم مرا گرفت. ترا یافتم، آسمان‌ها را پی بردم. ترا یافتم، درها را گشودم، شاخه را خواندم. افتاده باد آن برگ، که به آهنگ وزش‌هایت نلرزد! مژگان تو لرزید: رویا در هم شد. تپیدی: شیره گل بگردش آمد. بیدار شدی: جهان سر برداشت، جوی از جا جهید. براه افتادی: سیم جاده غرق نوا شد. در کف تست رشته دگرگونی. از بیم زیبایی می‌گریزم، و چه بیهوده: فضا را گرفته‌ای. یادت جهان را پر غم می‌کند، و فراموشی کیمیاست. در غم گداختم، ای بزرگ، ای تابان! سر برزن، شب زیست را در هم ریز، ستاره دیگر خاک! جلوه‌ای، ای برون از دید! از بیکران تو می‌ترسم، ای دوست! موج نوازشی.