رخش تاختن

رخش تاختن . [ رَ ت َ ] (مص مرکب ) اسب تاختن . اسب دواندن . اسب دوانیدن . اسب به تک داشتن : به شیرین گفت هین تا رخش تازیم بر این پهنه زمانی گوی بازیم . نظامی . بی مهره و دیده حقه بازیم بی پای و رکیب رخش تازیم . نظامی . چو رخش کینه بتازی به روزگار نبرد که گرد تحت ثری بر سپهر بنشانی . عرفی شیرازی .