رخساره زرد
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
رخساره زرد. [ رُ رَ / رِ زَ ] (ص مرکب ) زردرخسار. رخسارزرد. زردرخ . زردروی . که روی زرد دارد : هم اندر زمان حقه را مهر کرد بیامد خروشان و رخساره زرد. فردوسی . نیاز آنکه دارد ز اندوه و درد همه کوربینند و رخساره زرد. فردوسی . به توران اسیرند با داغ و درد پیاده دوانند و رخساره زرد. فردوسی . نهان دل خویش پیدا نکرد همی بود پژمان و رخساره زرد. فردوسی .