ذکیة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ذکیة. [ ذَ کی ی َ ] (ع ص ) تأنیث ذکی . نار ذکیة؛ آتش زبانه زن . آتش شعله زن . ◄ رائحة ذکیة؛ بوئی تیز. بوئی تند.
ذکیة. [ ذُ / ذَ ی َ ] (ع اِ) فروزینه که بدان آتش افروزند. هیزم آتش انگیز. (مهذب الاسماء). ج، ذکی .