دوان دوان

دوان دوان . [ دَ دَ ] (نف مرکب، ق مرکب ) در حال دویدن . در حال دوندگی . در حال دوانی . در حالی که دود. (یادداشت مؤلف ) : گاهی چو گوسفندان در غول جای من گاهی چو غول گرد بیابان دوان دوان . ابوشکور. ازین پسش تو ببینی دوان دوان در دشت به کفش و موزه برافکنده صدهزار سیان . عمعق بخارایی . ♦ دوان دوان آمدن (یا) رفتن ؛ در حال دوندگی آمدن یا رفتن . (یادداشت مؤلف ).