درود رساندن

درود رساندن . [ دُ رَ / رِ دَ ] (مص مرکب ) ادای احترام کردن . نماز گزاردن . (ناظم الاطباء). ◄ درود فرستادن . درود گفتن . آفرین گفتن . سلام رساندن : درودی رسانم به شاه جهان ز زال سپهبد گو پهلوان . فردوسی . درودی رسانم ز قیصر به شاه که جاوید باد این سر و تاج و گاه . فردوسی . گفت یا آدم خدای تعالی ترا درود میرساند و می گوید من ترا بدست خود آفریدم . (قصص الانبیاء ص ٢١). چنین گفت کافزون تر از کوه و رود جهان آفرینت رساند درود. نظامی . درودم رسانی رسانم درود بیائی بیایم ز گنبد فرود. نظامی (از آنندراج ). بیان خاطر او را بناز در بر گیر درود ابر بدان دست درفشان برسان . ابن یمین (از جهانگیری ).