بیوگان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بیوگان . [ وَ / وِ ] (اِ) ج ِ بیوه، بمعنی زن شوی مرده : ستمدیده را دادبخشی کنی شب بیوگان را درخشی کنی . نظامی . و رجوع به بیوه شود.
بیوگان . [ ب َ ] (اِ) پیوگان . عروس : بیک جا بر بیوگان و خسوران بیوگان دختران داماد پوران . (ویس و رامین از جهانگیری ). رجوع به پیوگان شود.