امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۲۴۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
بگویم حال خویشت، لیک از آزار میترسم وگر ندهم برون، ز اندیشه گفتار میترسم چه حال است این که از بیم رقیبان ننگرم رویت؟ هوس میآیدم گل چیدن و از خار میترسم معاذالله که از مردن بترسم در غمت، لیکن ز داغ دوری و محرومی دیدار میترسم دلی دارم کباب از دست غم، پیشت کشم، لیکن ز خوی نازک آن نرگس خونخوار میترسم تو شب در خواب مستی و مرا تا روز بیداری مخسپ ایمن که من زین دیده بیدار میترسم جوانی، خنده بر خونابه پیران مکن، زیرا تو میخندی و من زین گریه بسیار میترسم مرا زین دیده آزار جراحت میتراود دل مبادا کاندرو ماند از این آزار میترسم ز درد من دلت هر سوی زحمت میکند، لیکن ز بسی سامانی بخت پریشان کار میترسم نیم خسرو که فرهادم، نمانده جانم از عشقت اگر مانده ست، از شیرینی گفتار میترسم