امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۲۴۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
همه شب با دل خود نقش آن دلدار بربندم مگر ممکن بود کاین دیده بیدار بربندم جگر از عاشقی خون گشت و کن زینم نمیبایست معاذالله کاین تهمت به زلف یار بربندم مژه در چشم من شد خار و خواب از دیده رفت، اکنون مگر کاین رخنه پر فتنه را از خار بربندم جهانی بیدوست نتوان دید، بنشینم به کنج غم به روی خود در این کلبه خونخوار بربندم مگو یاران دیگرای که جانی و آب و گل خوبان چگونه دل ز جان در صورت دیوار بربندم غمت گفتم برون ندهم، گشادی چشم از حسرت فرو بستی لبم بیآنکه من گفتار بربندم غباری یادگارم ده ز کوی خود که میخواهم کزین جا در غریبستان عقبی بار بندم تو خود را گر نمیدانی مسلمان، گو بدان باری مرا نزدیک شد کز دست تو زنار بربندم سر زلفی کز او دیوانه شد خسرو به دستم مده که تا زان رشته دست عقل دعوی دار بربندم