امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۲۴۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
خراش سینه خود با یکی خونخوار میگویم حساب عمر میدانم که غم با یار میگویم فراهم کی شود ریش دلم زینسان که من هر دم؟ حدیث آن نمک پیش دل افگار میگویم به جانان گفتهام ناگه نخواهد رفت جان، یارب نمیدانم چه نام است این که من هر بار میگویم درون خویش خالی میکنم زان زنده میمانم که ذکرت شب و روز پیش در و دیوار میگویم چو مجنون در بیابان غمم دور از رخ لیلی که درد خویشتن با پشتههای خار میگویم زبانم تیشه فرهاد شد بهر دل سنگین ز بس کافسانه شیرین خود بسیار میگویم من از سر زنده گردم گر تو با من یک سخن گویی تو میدانی نگویی، لیک من گفتار میگویم اگر با من ز بد گفتن خوشی، ای من فدای تو تو بد میکن که من بهر تو استغفار میگویم رقیبا، بر حقی، گر باورت ناید غم خسرو که من تیمار بلبل پیش بوتیمار میگویم