امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۲۴۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
همیشه در فراقت با دل افگار میگریم غمت را اندکی میگویم و بسیار میگریم شبی کاندر حریمت ره نمییابم به صد زاری به حسرت مینشینم در پس دیوار میگریم اگر مردم به مستی، گاه گاهی گریهای دارند چه حال است این که من هم مست و هم هشیار میگریم؟ گهی در خلوت تاریک از هجر تو مینالم گهی در فرقتت در کوچه و بازار میگریم چه سوز است این نمیدانم به جان خسرو مسکین؟ که چون ابر بهار اندر سر کهسار میگریم