امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۲۴۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
تویی در پیش من یا خود مه و پروین نمیدانم شب قدر من است امشب که قدر این نمیدانم روی در باغ و میگویی که گل بین چون منم عاشق همین روی تو میبینم، گل و نسرین نمیدانم چنانم لذت یاد تو بنشسته ست اندر جان که زان پس ذوق تلخ و جان خود شیرین نمیدانم خرد را گفتم اندر عاشقی دخلی بکن، گفتا غریبم، رسم این کشور من مسکین نمیدانم به بالینم رسیده یار و من در مردن از سویش کجایی در زبان و کیست در بالین نمیدانم؟ سؤال میکنی از من که خسرو من کیم پیشت؟ شنیدم، لیک از حسرت جواب این نمیدانم