امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۲۴۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
من و شبها و یاد آن سرکویی که من دانم دلم رفته ست و جان هم میرود سویی که من دانم صبا بوهای خوش میآرد از هر بوستان، لیکن که خواهد زیست، چون مینارد آن بویی که من دانم سر خود گیر و رو، ای جان دل برداشته، از تن که این سر خاک خواهد گشت در کویی که من دانم اگر تن مو شد و گر بگسلد جان نیز، گو بگسل مرا از دل نخواهد رفت آن مویی که من دانم بسوزی هر چه هست، ای باد، اگر آن سو رسی، اما به تندی نگذری زنهار بر رویی که من دانم چو کشتن رسم خوبانست، جان، گر حیله میدارم ذخیره میکنم از بهر بدخویی که من دانم چه پیچم بر درازیهای شب تهمت، چه میدانم؟ که هست این پیچش خسرو ز گیسویی که من دانم