امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۲۰۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
گرم روزی به دست افتد کمند زلف دلبندش ستانم داد این سینه که بیدل داشت یک چندش ز خوی تلخ او بر لب رسیده جان شیرینم هنوز این دل که خون بادا به صد جان آرزومندش خزان دیده نهال خشک بود از روزگار این جا در آمد باد زلف نیکوان، از بیخ بر کندش چه جای پند بیهوده دل شرگشته ما را نه آن دیوانهای دارم که بتوان داشت در بندش شتاب عمر من بینی، مبر از دوستان، ناجا گره بگسل ز تن جان را که دشوارست پیوندش حیاتم بیتو دشوارست کاین دل بیتو بد خوشد به جان و زندگانی چون توانم داشت خرسندش نمیبینم خلاص جان نابخشوده خسرو مگر بخشایش آرد از کرم کیش خداوندش