امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۲۰۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
هر کس نشسته شاد به کام و هوای خویش بیچاره من اسیر دل مبتلای خویش هم جان درون این دل و هم دوست، وه که من خونابها خورم ز دل بیوفای خویش فرداست ار به بنده جدایی، دلا، بیا کامروز نوحهای بکنم از برای خویش تا من از آن دل شدم و دل ازان دوست این جان من کیای من و من کیای خویش من در هوای یار برم پی که بر پرم؟ پرنده به ز من که پرد در هوای خویش یک تن چو صد نمیشود از بهر دیدنت صد جا خیال خویش نشانم به جای خویش جانا، رسم به کوی تو من آن کبوترم کاید به میهمانی شاهین به پای خویش بارنده بر تو ناوک آه و منت ز ره بافم ز آب دیده ز باد دعای خویش خسرو ز خویش بهر تو بیگانه شد، چنانک گویی که هیچ گاه نبود آشنای خویش