امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۲۰۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
نیاید گر چه هرگز از فرامش گشتگان یادش غلام آن سر زلفم که در هم میکند بادش به مکتب دانشی ناموخت جز آزار مسکینان که داند تا کدامین سنگدل بوده ست استادش اگر چه پاس دلها نازنین من نمیدارد دعای عاشقان هر جا که باشد پاسبان بادش فراموش کردی درد خود مرا از راه مظلومان خدایا کج مکن مویی ز یاریهای بیدادش مرا این آه بیهوده ست پیش آن دل سنگین کزین آتش که من دارم نگردد گرم پولادش رو، ای اشک و روان کن پیش یار لشکری جویی که گرد آلوده خواهد بود آن سوری و شمشادش دلم میشد به نظاره که باد افگند زلفش را نیاید باز، ور خواهد که هم در ره شب افتادش جفای روزگار و جور خوبان خسرو مسکین شد آبستن ز غم، ای کاش که مادر نمیزادش