امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۱۹۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
خضر در کوی او ره گم کند زان شکل موزونش تعالی الله مگر از آب حیوان ریخت بیچونش مباد آن پای را دردی خرامان کرد، گو بگذر تو میدانی که خاک است آن، ولی خونست معجونش نثاری گر کند چشمم به پیشت پا مزن، جانا که حاصل شد به صد خون جگر هر در مکنونش متاع دل برون کردم ز دل، ای یار، ازان گیسو مجنبان سلسله کز دل نیارم کرد بیرونش بترسم از چنان روزی که باشم رفته از عالم تعلق همچنان باقی به سوی زلف شبگونش دروغ است این که کرد آلوده از خون جامه یوسف که چون بر چشم یعقوب آمد آلوده شد از خونش به وصف لیلی ار شرمندهام در عاشقی، باری بحمدالله که شرمنده نیم از روی مجنونش فسون خوان را به صد زاری همی بوسم قدم، لیکن چه چاره چون پری حاضر نمیگردد به افسونش؟ حسد میبردی، ای دشمن، ز عقل و دانش خسرو بیا تا بر مراد خاطر خود بینی اکنونش