امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۱۹۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
به سنگی چون سگان از دور خرسندم ز دربانش سگ آن عزت کجا دارد که بنشانند بر خوانش؟ به بازوی من گردن زده کی باشد این دولت؟ که در گردن درآرم تنگ دستی چون گریبانش ز دور انگشت میخایم، به حیلت، چون نمییابم ز بخت شور کانگشتی رسانم بر نمک دانش چه طعنه بر گرفتاری که او مانده ست از یاری همو میداند و جانش که تنها جسته بر جانش سر و سامان چه خواهی، ای نکو خواه، اندرین فتنه اسیری را که نی سرکار میآید نه سامانش چو خوردم بیاجل تیرش دمی بگذارد کز گریه بشویم خون غم پرورد خود از نوک مژگانش غبار آلوده خون عاشقی با اوست سرگردان هر آن ذره که بالا میرود از گرد یک رانش ببوسی آستان کعبه، ای باد، ار رسی از ما که ما گم گشتگان مردیم تشنه در بیابانش شنیدن هوی خسرو گر نیارد، دارد معذورش که بوی خون دل میآید از فریاد و افغانش