امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۱۹۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
او میرود و عاشق مسکین گرانش چون مرده که در سینه بود حسرت جانش بیمهر سواری که عنان باز نپیچد آویخته چندین دل خلقی به فغانش ناخوش همی آزارد و یا طالب خونی ست ای خلق، بگویید به جوینده نشانش یادست که در خواب شیش دیدهام، اما از بیخبری یاد ندارم که چسانش یادش دهی، ای باد، گهی نام گدایی تا دولت دشنام برآید ز زبانش بسیار بکوشم که بپوشم غم خود، لیک آتش چو بگیرد نتوان داشت نهالش از نالهام ار خلق نخسپد، عجبی نیست از بخت خودم در عجب و خواب نگرانش خسرو، نگرانیش همه بر دل خود گیر کوری دلی را که نباشد نگرانش