امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۱۹۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دل من دست بازی میکند هر لحظه با مویش معاذالله که گر ناگه ببیند چشم بد خویش گهی کز در برون آید به عیاری و رعنایی زهی تاراج جان و دل به هر سو کاوفتد هویش گرفته آتش اندر جان و میسوزد همه مستی من از خود بیخبر، مشغول در نظاره رویش به نرمی شانه کن در مویش، ای مشاطه کز دردش رگ جان بگسلد ما را، مبادا بگسلد مویش گذشته ست آن که مستم کردی از بویش، صبا، اکنون خرابم هم به بوی خود که از من میزند بویش رخی بر خاک میسایم کیم من تا قبول افتد نماز ناروای من به محراب دو ابرویش ازان ابروی کژ کو با کمان هندوان ماند نزد جز تیر زهر آلود بر جان چشم هندویش چه عیش است اینکه من این جا و جان من بر رعنا دوان سرگشته همچون گرد بادی بر سر کویش دل گم کرده میجستم میان خاک کوی او به خنده گفت چون خسرو نخواهی یافت، میجویش