امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۰۳۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
یاران که بودهاند ندانم کجا شدند؟ یارب، چه روز بود که از ما جدا شدند؟ گر نوبهار آید و پرسد ز دوستان گو، ای صبا، که آن همه گلها گیا شدند ای گل، چو آمدی ز زمین گو چگونهاند؟ آن رویها که در ته گرد فنا شدند آن سروران که تاج سر خلق بودهاند اکنون نظاره کن که همه خاک پا شدند دنیاست خونبهای بسی خلق، وین زمان بسیار کس که بر سر این خونبها شدند خورشید بودهاند که رفتند زیر خاک آن ذرهها که چون همه اندر هوا شدند آنها که سیمیای جهانشان فریب داد بگذاشتند کنج و پی کیمیا شدند بازیچه ایست طفل فریب این متاع دهر بیعقل مردمان که بدین مبتلا شدند کس را چه شد که نقد مرادی نمیرسد مانا که خازنان فلک بینوا شدند خسرو، گریز کن که وفا نیست در جهان زاهل جهان که همچو جهان بیوفا شدند