امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۰۳۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
آن مست ناز جان جهان که میرود وان گل به دست سرو روان که میرود بنگر که با دلی که کشانی همی برد تا بهر خاطر نگران که میرود زین سوی منگرید که کشته از آن کیست؟ زان سو نگه کنید که جان که میرود جانا، دلم مبین که چو چاوش در فغانست این بین که در رکاب و عنان که میرود دی جان همی سپردم و او بود بر سرم امروز یاد تاج سران که میرود از خواب جستهای که مرا بوسه زد کسی باری نه جایز است گمان که میرود دور از دهان من لب تست آنک شکر است بنگر که این شکر به دهان که میرود گفتی که بنده شو، بکنم من هزار شکر دانم که این سخن به زبان که میرود گفتی که من جفا نکنم، گر نمیکنی هر روز پیش شاه فغان که میرود خسرو که میکشد ز تو دامن، به حیرتم کز بهر زیستن به امان که میرود