امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۰۲۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
سفیده دم چو در از ابر درفشان بچکد به کام لاله و سون زلال جان بچکد روان کن آن میچون آفتاب گرماگرم چنان که خوی ز بناگوش دوستان بچکد شراب آب حیات است وجان ما مسرور که مرده زنده کند چون به خاکدان بچکد خوشا کشیدن میبر بساط سبزه چو ابر کشیده باشد و باران یگان یگان بچکد چنان بر آب خود آید چمن ز ابر بهار که هر زمانتری از شاخ ارغوان بچکد به روی نازک گل تیز منگر، ای نرگس که خون ز رویش ترسم بناگهان بچکد ز شاخ سبزه چنان آب میچکد زتری که در ز خانه خسرو به هر زمان بچکد