امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۰۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
باشد آن روزی که بینم غمگسار خویش را شادمان یابم دل امیدوار خویش را شد دو چشمم ز انتظارش چار در راه امید چار جانب وقف کردم هر چهار خویش را شاید ار بر خاک خسپم همچو گل پر خون کنار کز چنان سروی تهی کردم کنار خویش را خاک میبیزم به دامان، چون کنم گم کردهام در میان خاک در آبدار خویش را مست گشتی چون ترا پیمانه پر داده ست دوست خیز و بستان ساغر و بشکن خمار خویش را مینپرسد، گر غباری دارد آن خاکی ز من تا به آب دیده بنشانم غبار خویش را دل که از جعد تو بدخو شد نمیگیرد قرار ساعتی بفرست جعد همچو مار خویش را